گابريل گارسيا مارکز، نويسنده کلمبيايي، يکي از محبوب‌ترين چهره‌هاي آمريکاي لاتين، يکي از پيشگامان سبک رئاليسم جادويي و يکي از موفق‌ترين نويسندگان دنياست. خواندن حاصل عمر اين نويسنده موفق از زبان خودش، خالي از لطف نيست:

در 15 سالگي آموختم كه مادران از همه بهتر مي‌دانند و گاهي اوقات پدران هم... در 20 سالگي ياد گرفتم كه كار خلاف فايده‌اي ندارد، حتي اگر با مهارت انجام شود... در 25 سالگي دانستم كه يك نوزاد، مادر را از داشتن يك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن يك شب هشت ساعته، محروم مي‌كند... در 30 سالگي پي بردم كه قدرت، جاذبه مرد است و جاذبه، قدرت زن... در 35 سالگي متوجه شدم كه آينده چيزي نيست كه انسان به ارث ببرد؛ بلكه چيزي است كه خود مي‌سازد... در 40 سالگي آموختم كه رمز خوشبخت زيستن، در آن نيست كه كاري را كه دوست داريم انجام دهيم؛ بلكه در اين است كه كاري را كه انجام مي‌دهيم دوست داشته باشيم... در 45 سالگي ياد گرفتم كه 10 درصد از زندگي چيزهايي است كه براي انسان اتفاق مي‌افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان مي‌دهند... در 50 سالگي پي بردم كه كتاب بهترين دوست انسان و پيروي كوركورانه بدترين دشمن وي است... در 55 سالگي پي بردم كه تصميمات كوچك را بايد با مغز گرفت و تصميمات بزرگ را با قلب... در 60 سالگي متوجه شدم كه بدون عشق مي‌توان ايثار كرد اما بدون ايثار هرگز نمي‌توان عشق ورزيد... در 65 سالگي آموختم كه انسان براي لذت بردن از عمري دراز، بايد بعد از خوردن آنچه لازم است، آنچه را نيز كه ميل دارد بخورد... در 70 سالگي ياد گرفتم كه زندگي مساله در اختيار داشتن كارت‌هاي خوب نيست؛ بلكه خوب بازي كردن با كارت‌هاي بد است... در 75 سالگي دانستم كه انسان تا وقتي فكر مي‌كند نارس است، به رشد و كمال خود ادامه مي‌دهد و به محض آنكه گمان كرد رسيده شده است، دچار آفت مي‌شود... در 80 سالگي پي بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگ‌ترين لذت دنيا است... در 85 سالگي دريافتم كه همانا زندگي زيباست.